
Geboortejaar: 1986
Beroep:
- Anesthesiemedewerker in het ziekenhuis Haaglanden Medisch Centrum (HMC)
- Medewerker preoperatieve screening in het ziekenhuis Haaglanden Medisch Centrum (HMC)
Woonplaats: Den Haag
Ik ben anesthesiemedewerker in het HMC in Den Haag, ik sport graag en ik ben een enorme dierenliefhebber. Ik heb vier katten, die heel belangrijk voor me zijn, en als het zou kunnen, zou ik in de toekomst graag honden willen hebben.
Wat mij kenmerkt, is dat ik, wanneer ik ergens aan begin, me volop inzet en het vooral goed wil doen. Dat is tegelijkertijd ook een valkuil wat zich uit in perfectionisme en hardheid naar mezelf. Deze houding is me van kleins af aan met de paplepel in gegoten. Mijn vader was een professionele drummer met een internationale carrière en de verwachting was dat deze ‘legacy’ zich zou voortzetten via mij. Hierdoor had ik weinig - eigenlijk geen - ruimte om als kind te ontdekken wie ik werkelijk was en wat ik wilde in mijn leven.
Ik heb zeker aanleg voor muziek en ik voldeed aan de verwachting door uiteindelijk saxofoon te studeren aan het Rotterdam conservatorium. Ik heb deze opleiding ook afgemaakt. Op het conservatorium merkte ik dat ik anders was dan mijn medestudenten. Zij speelden het liefst de hele dag, vormden bandjes en projecten. En ik deed het minimale om het te halen en was verder zoekende naar andere dingen in het leven, maar ik wist gewoon niet wat ik wilde. Ik heb me in die tijd heel erg stuurloos gevoeld en mijn plezier in muziek maken veranderde voor mij in een gewoonte waar ik uiteindelijk helaas een flinke aversie voor heb ontwikkeld.
Na het conservatorium ging ik muziekles geven op het middelbaar en basisonderwijs. Daar had je nog enigszins kans op een wat zekerder bestaan. Ik ben nooit van plan geweest voor de klas te gaan staan, maar op deze manier rolde ik in het vak. Lesgeven vond ik wel leuk, maar ik wilde niet alleen muziekles geven. Ook werd er door de overheid enorm gesneden in de culturele sector en het cultuuronderwijs, waardoor het bestaan als muziekdocent ook onzeker werd. Hierop besloot ik de Pabo te studeren. Dit heb ik in twee jaar gedaan en heb daarna nog een aantal jaar als groepsleerkracht op verschillende basisscholen uit alle lagen van de samenleving lesgegeven.
Ook het onderwijs maakte me niet gelukkig en ik bleef zoeken naar wat ik wél wilde doen met de rest van mijn leven. Mijn vader overleed toen ik 29 was aan de gevolgen van een ‘Rock & Roll-bestaan’. Contact met hem had ik al een paar jaar niet meer, maar door zijn overlijden kreeg ik ook energetisch meer ruimte om zelf een plek in te nemen in de wereld en te worden wie ik ben.

Ik kan me nog goed herinneren dat ik met mijn moeder sprak over wat ik wilde doen. Zij was operatieassistent en heeft altijd in het ziekenhuis gewerkt. Van kinds af aan ben ik altijd gek geweest op enge, morbide dingen. Ziekenhuizen vind ik leuk, en ik leef helemaal op van vieze verhalen over ziektes en marteltechnieken uit de middeleeuwen. Ik weet nog dat ik als achtjarig meisje boos was dat de Gevangenpoort niet eens een guillotine had. Ik keek graag naar ziekenhuisseries als ER en realityprogramma's over traumaopvang als Rescue 911. Hoe luguberder, hoe beter. Mijn moeder zei: ‘Als kind was je altijd al dol op ziekenhuizen, geneeskunde en viezigheid. Volgens mij pas jij wel goed bij de anesthesie.’ Niet lang daarna liep ik een dagje mee op de operatiekamer van het Erasmus MC. Er werd met spoed een patiënt binnengebracht met zijn been helemaal aan flarden door een bedrijfsongeval. En ik was absoluut verkocht door de hectiek, en het operatieteam dat opereerde als een geoliede machine. En zo begon ik mijn carrière als anesthesiemedewerker.
Hier voelde ik me volledig op mijn plek, en voor het eerst van mijn leven werd ik gezien als ‘voorbeeldstudent’. Ik had het gevoel dat alles goed zou komen. Dat ik voor het eerst controle had over mijn eigen leven en deed wat ik wilde. Als ik terugkijk op mijn leven, denk ik dan ook vaak dat ik een leven heb van voor mijn 30e en een leven na mijn 30e. En voor mij kreeg het natuurkundige principe ‘de weg van de minste weerstand’ een geheel nieuwe dimensie. Fysiologie, psychologie, Wing Chun; voor mij is het op alles van toepassing.
Binnenkort het vervolg van het interview met Desi hier te zien!
Tekst en foto’s door: Robine Hillen
Mentaal en fysiek sterker worden… meld je hier nu aan voor een gratis proefles! We zijn 6 dagen per week geopend. Er zijn meer dan 20 Wing Chun-lessen per week (in de ochtend, avond & het weekend), in een eigen school, centraal gelegen in Den Haag. Dankzij persoonlijke aandacht kun je op je eigen niveau aan een gezond, sterk en fit lichaam en geest werken. Klik hier voor meer informatie.