Hell yeah!
Ik ben excentriek, een trotse vader, kunstenaar en een echt mensenmens. Mijn levensmotto is: hell yeah. Het klinkt misschien wat gek en abstract, maar wat ik hier eigenlijk mee bedoel is dat je de sprong moet wagen om dingen te doen. Wat mij ook gevraagd wordt, ik probeer altijd te denken: hell yeah. Zo kom je in nieuwe situaties terecht, ontdek je nieuwe dingen en blijft het leven verrassen. Het heeft mij in mijn leven in ieder geval al op verrassende paden gebracht.
Het leven in Puerto Rico
Ik ben geboren in Puerto Rico. Daar woonde ik met mijn moeder en twee zussen en droomde ik ervan om stuntman of helikopterpiloot te worden. Het leek me fantastisch om te vliegen met zo’n helm met vizier op of om als Evel Knievel stunts uit te voeren. Hij was wel een bijzondere man. Ik luisterde laatst nog een podcast over hem. Soms kan ik fantaseren hoe het zou zijn om alsnog stuntman te worden, maar ik begin er maar niet meer aan.
Mijn moeder vond mijn dromen natuurlijk niets. Zij wilde dat ik leraar, arts of advocaat zou worden. Een tijdje heb ik haar wens eer aan gedaan. Ik werkte als leraar Engels, maar de economische omstandigheden in Puerto Rico waren erg slecht. Toen ik niet uitbetaald werd omdat de school geen geld had, ging ik in op de vraag van een recruitmentteam uit New York en verhuisde ik om les te geven in Engels als tweede taal in The Bronx.
Mijn moeder woont nog steeds in Puerto Rico, vergezeld van mijn zussen en nichtjes, dus ze is daar nooit alleen. Dat is een heel fijn idee, zeker omdat ik zelf ver bij haar vandaan woon. Ze is 83 en ik heb haar ongeveer 1,5 jaar geleden voor het laatst gezien, toen we haar naar Madrid hadden gevlogen om daar samen te komen. Het was heerlijk om weer met elkaar te zijn, maar het afscheid was lastig. We zagen in die tijd al goed dat ze ouder en vergeetachtiger wordt.
Een nieuwe fase
Na 10 jaar lesgeven in The Bronx was het tijd voor iets nieuws. Ik kwam een vacature tegen waarin ze een technicus voor luchtfilters zochten en sprak af om een dag mee te lopen.
